Fragment muru getta3 marca 1941 r. utworzono żydowską  dzielnicę mieszkaniową w Podgórzu. Termin przeniesienia upływał 20 marca. Nieżydowskim  mieszkańcom Podgórza przydzielono pożydowskie mieszkania głównie na Kazimierzu. Po 15 marca wydano zakaz używania lokomocji, autobusów, dorożek konnych, statków rzecznych. Na Kazimierzu umarła tradycja kultywowana od setek lat, zamknięto restauracje,  sklepy, bożnice. Początkowo granice getta przebiegały wzdłuż Brodzińskiego w stronę Rynku Podgórskiego, do getta należały domy nr 13, 14,  15 na południowej pierzei Rynku Podgórskiego.

U zbiegu Limanowskiego i Rynku Podgórskiego znajdowała się główna brama z napisem Judischer Wohnbezirk (żydowska dzielnica mieszkaniowa) a do wewnątrz po hebrajsku. Dalej granica biegła wzdłuż wschodniej pierzei Rynku Podgórskiego w stronę ulicy Rękawka, wzdłuż Potiebni, równolegle do Rękawka, w stronę Fortu Benedykta. Później przekraczała Limanowskiego, gdzie między nr 50 i 31 znajdowała się  druga brama dla pojazdów mechanicznych. Stąd granica przebiegała krótki odcinek Lwowskiej do wylotu Józefińskiej, gdzie była trzecia brama. Następnie wzdłuż Traugutta (numery parzyste), Kącik, aż do Placu Zgody granica biegła  w stronę  Wisły, Nadwiślańską, a potem skręcała w Piwną (Wita Stwosza), dochodząc do Brodzińskiego. Getto otoczone było 3 metrowym murem, zakończone w kształcie macew. Przez getto Limanowskiego i Lwowską  przejeżdżał tramwaj. W granicach getta było 320 domów i 16 tyś. Żydów (wccześniej 3000 mieszkańców). Za opuszczenie getta groziła  kara  śmierci. W pokoju mieszkały 2-4 rodziny.

Na terenie getta były zlokalizowane: Gmina Żydowska, 3 szpitale, urząd pracy, dom sierot,  dom starców, samopomoc społeczna, łaźnia, policja niemiecka i żydowska z więzieniem, fabryka czekolady Optima, fabryka konfekcji Juliusa Madritscha, fabryka szkieł optycznych Feliksa Dziuby, a poza granicami Fabryka Naczyń Emaliowanych Oscara Schindlera, Apteka pod Orłem, Tadeusza Pankiewicza.

PIERWSZA AKCJA WYSIEDLEŃCZA 1-8 CZERWCA 1942

Wysiedlenie getta1 czerwca gestapo wydawało pozwolenia na pozostanie w getcie. Ci, którzy nie dostali pozwoleń musieli stawić się na Placu Zgody, skąd pieszo przeszli do dworca w Płaszowie. W czasie drogi wysiedleńczej rozstrzelano ok.  600 osób „krwawy czwartek” w tym Mordechaja Gebirtiga  z rodziną i malarza Abrahama Neumanna. Kolejna rejestracja odbyła  się 5 czerwca. Zgromadzono ludzi na placu fabryki Optima, gdzie przetrzymywano ich 2 dni w strasznym upale, potem z dworca w Prokocimiu nie tak jak mówili Niemcy do obozu pracy na Ukrainie, lecz do obozu zagłady w Bełżcu. Po wysiedleniach zmniejszono obszar getta o tereny leżące na południe od ul. Limanowskiego, która stała się granicą  getta pozbawiając mieszkańców zieleni.

AKCJA WYSIEDLEŃCZA 28 PAŹDZIERNIKA 1942

Niezwykle brutalna akcja, objęła również chorych ze szpitali m.in. przy Limanowskiego 15, Dom Sierot przy Józefińskiej 41 (300 dzieci) poprowadzonych na śmierć przez Dawida Kurzmanna (krakowskiego Janusza Korczaka). Wysiedlono wówczas 4500 Żydów, a kilkuset rozstrzelano na miejscu.W wyniku tych akcji wiele ludzi popełniło samobójstwo, a noszenie przy sobie śmiertelnej dawki cyjanku nie było rzadkością.Wielu Żydów ujawniło się po perfidnym zapewnieniu Hansa Franka o pracy w dużych miastach. Obszar getta zmniejszono, wyłączająca Ukrainę tzn. okolice Traugutta i Kącik.  Granica przebiegała  wzdłuż Lwowskiej i placu Zgody.

PODZIAŁ NA  GETTO A i B

W grudniu podzielono getto na A dla pracujących i B nie pracujących z granicą z wzdłuż Targowej z zakazem przechodzenia z B do A. Utworzono schronisko dla dzieci do 14 lat. Były to przygotowania do tragicznego finału.

LIKWIDACJA GETTA  13/14 MARCA 1943

Likwidacja gettaWilli Haase i Amon Goeth przeprowadzili likwidację getta. Mieszkańców  A wysiedlono do Obozu Płaszów, zakazując zabierania dzieci poniżej 14 r.ż. 14 marca zgromadzono mieszkańców B na Placu Zgody, posegregowani małymi grupami rozstrzeliwaniu w podworcach kamienic (1000 starców, dzieci, matek, które zostały z dziećmi, pacjentów, chronionych dotychczas lekarzy. 2000 przewieziono do obozu zagłady w Oświęcimiu. W sumie w czasie całej  likwidacji wysiedlono do obozu Płaszów ok. 6000. Po wysiedleniu, esessmani przeszukiwali teren byłego getta i rozstrzeliwali wszystkich, których znaleźli. W ostatnich dniach getta wielu ludzi uciekło przez kanalizację np. pro. Julian Aleksandrowicz z żoną i  synkiem (autor wspomnień Kartki z dziennika doktora Twardego).